Εδώ σταματά η λογική,
τα γόνατα λυγίζουν,
τα δάκρυα στερεύουν,
και γονατιστοί αναφωνούμε:
Αιωνία η μνήμη τους!

Με λένε Άλκηστη. Αδέλφια έχω, μια αδερφή μικρότερη. Ξέρω ότι, αν ζούσα τότε, 69 χρόνια πριν, θα ΄ χα χάσει τον μπαμπά μου. Το μουσείο με συγκίνησε πολύ, ευαισθητοποιήθηκα πάνω στο θέμα. Τι πέρασαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όλες αυτές οι γυναίκες που έχασαν τους άνδρες τους και τους γιόκες τους, όλα αυτά τα παιδιά που έμειναν ορφανά από πατέρα... Ποτέ δεν θα το νιώσω πραγματικά, μπορώ μόνο να φαντάζομαι τον πόνο ετούτο, της απώλειας και του χαμού... Ας αναπαύονται στα ουράνια οι ψυχές όλων αυτών των αντρών που δεν έφταιγαν, αλλά πλήρωσαν...

Το Μουσείο είναι συγκλονιστικό. Η δουλειά εδώ είναι καταπληκτική, φαντάζομαι χάρη στον κύριο Φωτεινόπουλο. Μόνο όταν επισκεφτεί κανείς αυτόν τον χώρο αντιλαμβάνεται ζωντανή την ιστορία μας.